np3YGA

Persfoto's Gerben Meinders

2011-07-01T16:44:00.000+02:00

Citaat juryrapport:

2011-07-01T16:38:00.002+02:00

Deze kunstenaar heeft alle mogelijkheden en kansen binnen het YGA-traject met beide handen aangegrepen. Deze kunstenaar heeft de artistieke mentaliteit op scherp gesteld en is de inhoudelijke discussie met kunstprofessionals aangegaan. Ook heeft deze kunstenaar zich het meest onderscheiden en zich doorslaggevend gepresenteerd aan de kunstwereld en nieuwe netwerken aangeboord. Deze kunstenaar is elke keer in staat is om een nieuwe vorm tentoonstelling te maken vanuit hetzelfde fundament. De commissie is onder de indruk van de niet aflatende energie die deze kunstenaar tentoonspreid. Deze kunstenaar blijft heel erg dicht bij zichzelf. Bij deze kunstenaar ziet de commissie vele elementen en toekomstperspectieven die hem of haar tot grote hoogte kunnen opstuwen.

Wie heeft Toos Arends, Hans den Hartog Jager, Daan Samson en Ruud Akse het meest overtuigd en wie verdient de titel YGA 2011 verdiend.

WINNAAR YGA 2011 IS .................... GERBEN MEINDERS

BREAKING: winnaar YGA bekend gemaakt:

2011-05-22T22:26:00.007+02:00

Gerben Meinders
winnaar YGA 2011

trendbeheer

trendbeheer

Uitreiking JONG JURY PRIJS YGA 2011

2011-05-22T18:03:00.005+02:00

Naast de professionele prijs YGA 2011 is er ook een JONG JURY PRIJS YGA 2011. Ruim 175 leerlingen van het Wessel Gansfortcollege bezochten de eindtentoonstelling van YGA. Hierbij kregen zij net als YGA Commissie de documentatie te zien die Jan, Suzanne en Gerben een jaar geleden hebben ingeleverd, en hebben zij uitgebreid de tentoonstelling in NP3 besproken en hun winnaar gekozen, dit hebben zij allemaal beschreven in hun eigen juryrapport. Voorafgaand aan de juryprijs lazen Lidewij Broekema en Rosan Gerrits het juryrapport voor en reikten zij de prijs van 250 euro uit aan hun winnaar.

Dit is wat de leerlingen over de winnaar of winnares gezegd hebben:

- De werken hebben een bepaalde sfeer om zich heen hangen
- Het werk is heel bijzonder, vernieuwend en variëren
- Je kunt het werk herkennen uit de realiteit
- De kunstenaar heeft echt een eigen ding in het werk gestopt
- De kunstenaar is zeer expressief te werk gegaan en legt er gevoel in wat je kan zien
- We vinden deze kunstenaar het beste omdat dit werk ons het meeste aansprak door de uitstraling, expressie, het kleurgebruik en de manier van schilderen.

Daarom zijn wij erg blij dat we de Jong Jury Prijs YGA 2011 mogen uitreiken aan .......

******************GERBEN MEINDERS********************

David Bade

2011-05-21T17:57:00.002+02:00

Slowdate met David Bade (beeldend kunstenaar)

Ellen de Bruijne

2011-05-20T17:52:00.001+02:00

Slowdate met Ellen de Bruijne (Ellen de Bruijne Projects)

Maxine Kopsa

2011-05-20T17:47:00.003+02:00

Slowdate met Maxine Kopsa (kunstcritica en curator/directeur Kunstverein Amsterdam)

Gijs Frieling

2011-05-18T17:42:00.002+02:00

Slowdate met Gijs Frieling (beeldend kunstenaar)

Sue-an van der Zijpp

2011-05-13T17:37:00.001+02:00

Slowdate met Sue-an van der Zijpp (conservator hedendaagse beeldende kunst, design en mode, Groninger Museum

Roos van Put

2011-05-06T17:29:00.006+02:00

Slowdate met Roos van Put (hoofdredacteur van Kunstbeeld).

TUBElight

2011-04-19T12:28:00.002+02:00

YGA op TUBElight

2011-04-08T13:59:00.001+02:00

Young Grunn Artists beantwoorden vragenlijst
YGA 2011
Gerben Meinders, Jan Bokma, Suzanne Bodde
21 maart t/m 22 mei
NP3
Hofstraat 21 , Groningen
Deze expositie sluit het Young Grunn Artist coaching traject van NP3 af. De drie deelnemende kunstenaars zijn een jaar begeleidt door mensen als Daan Samson, Toos Arends, Hans den Hartog Jager, Ruud en Zwaan van NP3 en anderen.

Finissage zondag 22 mei van 15.00-18.00 uur met de feestelijke bekendmaking YGA 2011 om 16.00 uur

TUBElight

07-04-11 / Web 2011
Welke (bovennatuurlijke) gave zou je graag willen hebben?
Bodde: Ik zou graag net als de Hulk af en toe reusachtig, groen en sterk willen zijn. Wel handig bij het bouwen van m’n installaties.
Bokma: Een momentje dood te zijn om vervolgens terug te keren.
Meinders: Morphen.

Kun je je meest recente extatische visuele ervaring beschrijven?
Bodde: Tijdens Art Rotterdam was ik in Cucosa, daar hing werk van Rob van der Hoeven, dit was het tofste werk dat ik de afgelopen 12 maanden heb gezien.
Bokma: Nee, daar ben ik niet toe in staat.
Meinders: Tron Legacy.

Welk, van al je werken door de jaren heen, is je favoriete? Waarom? Omschrijf het.
Bodde: R.A.G. omdat dit mijn eerste ervaring is met groot werken op locatie. Ik had nog nooit zoiets groots gemaakt en wist niet dat ik dat kon. Vanaf die expo maak ik werk op locatie of locatiespecifiek werk.
Bokma: In 2005 in New York heb ik het videowerk Sculpture of Matches and Maskingtape gemaakt. Het begint met een shot van een klein sculptuur gemaakt van lucifer en afplaktape, gefilmd op een sokkel tegen een witte wand. Dan begint het sculptuur van binnenuit te ontbranden. Eerst een klein bruisend vlammetje maar al gauw steekvlammen die het beeld uitschieten. De omgeving verandert van licht naar donker, brandende stukken vallen naar beneden. Het sculptuur verandert in een hoopje as. Het donker wordt weer licht.
Meinders: Ik heb geen favoriet. Ik probeer telkens nieuwe favorieten te maken. Laat ik het zo zeggen; mijn favoriete werk maak ik vandaag nog.

Kun je een filmscène beschrijven die je in het bijzonder geraakt heeft?
Bodde: Uit Als je begrijpt wat ik bedoel met Ollie B. Bommel. Aan het einde van de film is een scene dat ze met z’n allen aan tafel zitten en dat ze Zwelgje heel in de verte horen brullen.
Bokma: Ik durf er bijna niet voor uit te komen maar het is de eind scene van The story of the weeping camel. Een film lang heb ik me verveeld. Tot het laatste moment. De traan die ontsprong aan het grote kamelenoog.
Meinders: Een scene uit Tron Legacy, waarin Sam Flynn nog jong is. Zijn vader, een videogame designer vertwijnt. Sam springt wanhopig op zijn crossfiets. Dan krijg je een overgang van racefiets naar motor, twintig jaar later scheurt hij op een ducati door een tunnel langs auto's, wordt gespot door een politieagent op motor en ontsnapt. De achtergrond muziek van Daft Punk maakt het compleet cool.

Welke kunstenaar, dood of levend, zou je het liefst jouw tentoonstelling zien bezoeken?
Bodde: Louise Bourgeois.
Bokma: John Baldessari.
Meinders: Leon Golub.

Als je een kunststroming of -beweging voor eeuwig uit de geschiedenisboeken kon schrappen, welke zou dat dan zijn, en waarom?
Bodde: Geen enkele, alles heeft zijn nut en eigen plek.
Bokma: Ik zou dat nooit willen.
Meinders: Wanneer ik iets zou wissen zou dat alles zijn. Of niets. Ik zou geen uitzondering maken.

Beschrijf je ideale expositiebezoeker.
Bodde: Iemand die onder de indruk is van mijn werk en een aantal geschikte locaties heeft waar ik nieuwe werken voor kan maken.
Bokma: Een man of vrouw van rond de veertig, licht vermogend, aan het begin van een imposante verzameling of carriere in de kunst, die niet volledig overtuigd is van mijn werk maar wel geïnteresseerd is en zodoende graag nog eens verder wil praten op mijn atelier of elders.
Meinders: De ideale expositie bezoeker zou zijn, iemand die je werk niet kent.

En je ideale expositieruimte?
Bodde: Een ruimte met rauwe uitstraling, Palais de Tokyo in Parijs, Roodkapje in Rotterdam. Niet te clean en schoongeveegd, de ruimte moet inspireren.
Bokma: Het hoofd van diezelfde ideale bezoeker
Meinders: Spacestation.

Hoe zou je deze expositie uitleggen aan je ouders?
Bodde: Deze expositie sluit het Young Grunn Artist coaching traject van NP3 af. De drie deelnemende kunstenaars zijn een jaar begeleidt door mensen als Daan Samson, Toos Arends, Hans den Hartog Jager, Ruud en Zwaan van NP3 en anderen.
Bokma: Als een tentoonstelling van filmpjes gemaakt van foto’s gemaakt van sculpturen gemaakt van klei of hout of lucifers.
Meinders: Ik zou het niet uitleggen. Mijn moeder is superslim en prikt overal doorheen.

Wat wil je dat de bezoekers van je tentoonstelling vooral niet missen?
Bodde: Mijn werk.
Bokma: Ik zou graag willen dat ze niet missen datgene waar ze hun vinger niet op kunnen leggen.
Meinders: Heimwee.

Wat wil je dat de toeschouwer níet ziet?
Bodde: Van mij mogen ze alles zien, zolang ze mij er maar niet al te veel mee lastig vallen.
Bokma: Onvolkomenheden in de installatie van het werk.
Meinders: Jodi en het Hertenjong.

Wat zou je aan het doen zijn als je geen kunstenaar was?
Bodde: Kinderboekenschrijver, medium of bioloog.
Bokma: Een boswandeling maken.
Meinders: Motorcoureur natuurlijk.

Trefwoorden: NP3 Gerben Meinders Jan Bokma Suzanne Bodde
TUBElight

YGA op trendbeheer

2011-04-08T13:53:00.003+02:00

'Young Grunn Artist 2011' @ NP3, Groningen
YGA kunstenaars Suzanne Bodde, Jan Bokma en Gerben Meinders,
nog tot 22mei in NP3.
(Een gastbijdrage van Joni Kling.)
TRENDBEHEER

Gerben Meinders is een hele energieke tekenaar, hij tekent de hele dag door. Hij heeft ervoor gekozen de muur van boven tot onder te vullen met zijn tekeningen, vaak overlappen ze elkaar ook gedeeltelijk.
Ik vind deze manier van tentoonstellen van dit werk echt fantastisch, want als je je richt op een deel van de tentoonstellingsruimte word je overspoeld door de hoeveelheid kleuren, vormen en contrasten. Het werk komt erg goed tot zijn recht op deze manier. Erg tof.
De rauwe sfeer die over dit werk hangt vind ik echt prachtig. Het werk van Jan Bokma roept vragen op. Hij werkt clean, strak, en deelt de aangeboden ruimte zorgvuldig in.
Bij dit werk gebruikt hij alledaagse dingen zoals siliconenkit met haar van hemzelf, papier met draad en luciferstokjes.
Susanne Bodde is veel bezig met hergebruik van materialen. Ze gebruikt veel wat ze vindt, zo bijvoorbeeld ook de overige materialen in haar atelier.
Ze blaast nieuw leven in oude afgedankte dingen waar de meeste mensen niets meer in zien, dat vind ik heel mooi en knap. Indrukwekkend ook zijn de formaten van haar “wezens”.

Als je een keer in de buurt bent (eigenlijk ook als je niet in de buurt bent) is het zeker de moeite waard om eens bij deze kunstenaars te gaan kijken.

YGA kunstenaars Suzanne Bodde, Jan Bokma en Gerben Meinders,
nog tot 22mei in NP3.

TRENDBEHEER

POSTERS YGA

2011-04-06T12:56:00.000+02:00

Detail op Trendbeheer

2011-04-03T12:48:00.002+02:00

Detail YGA op Trendbeheer!!!

In het kader van een projectweek ‘Low Budget Inspiratie Shoppen’ zijn twintig studenten van de Willem de Kooning Academie een week lang van hot naar her getrokken, Nederland door, langs musea, galeries, initiatieven etc. Waaronderonder ook een werkbezoek aan NP3. Dingen zien, zien, zien en zien. Serie/selectie details is gastbijdrage van Joeki Verheul.

OPbouw YGA op Trendbeheer

2011-04-02T14:29:00.000+02:00

Opbouw YGA op Trendbeheer

EDUCATIEPROJECT WESSEL GANSFORTCOLLEGE

2011-03-31T18:08:00.001+02:00

JONG JURY PRIJS YGA 2011
Naast de professionele prijs YGA 2011 is er ook een JONG JURY PRIJS YGA 2011. Ruim 175 leerlingen van het Wessel Gansfortcollege bezochten eind maart de eindtentoonstelling van YGA. Hierbij kregen zij net als YGA Commissie de documentatie te zien die Jan, Suzanne en Gerben een jaar geleden hebben ingeleverd, en hebben zij uitgebreid de tentoonstelling in NP3 besproken en hun winnaar gekozen.

Willem De Koning Akademie

2011-03-29T15:29:00.002+02:00

Bezoek studenten van de Willem De Koning Akademie uit Rotterdam

Noorderpoort School voor de Kunsten

2011-03-28T18:21:00.003+02:00

Presentatie Stop-motion films door Gerben Meinders voor de leerlingen van het Noorderpoort School voor de Kunsten

YGA eindtraject

2011-03-18T15:49:00.004+01:00

YGA (Young Grunn Artist)

YGA kunstenaars
Suzanne Bodde, Jan Bokma en Gerben Meinders

YGA commissie
Toos Arends (conservator moderne en hedendaagse kunst Fries Museum / Buro Leeuwarden)
Hans den Hartog Jager (schrijver en kunstcriticus)
Daan Samson (kunstcoryfee)
Ruud Akse (artistiek leider NP3)

YGA 2011
inrichtperiode:
10 tot en met 30 maart
tentoonstellingsperiode:
31 maart tot en met 22 mei
feestelijke bekendmaking YGA 2011:
zondag 22 mei

YGA is de zoektocht van NP3 naar het Groninger talent van 2011.
NP3 zoekt die KUNSTENAAR die zijn nek durft uit te steken in een zoektocht naar een hoger doel, die kunstenaar die de mentaliteit heeft om kritisch te zoeken naar dat wat nodig is om zijn werk verder te ontwikkelen waardoor het zich onderscheidt van de rest en die kunstenaar die er klaar voor is om de nationale of zelfs de internationale kunstwereld te veroveren. Met YGA wil NP3 het Groninger kunstcircuit een impuls geven en jong Gronings talent een springplank bieden voor de toekomst.

YGA omvat een éénjarig ontwikkelingstraject voor 'jong' lokaal talent dat mede mogelijk is gemaakt door het Groningse Nieuwe budget van de Gemeente Groningen. Eind 2009 plaatste NP3 een OPROEP, jonge groningse kunstenaars konden zich aanmelden voor het unieke coachingtraject YGA. Uit de grote hoeveelheid aanmeldingen werden in februari 2010 drie kunstenaars geselecteerd voor het uitdagende ontwikkelingstraject van één jaar. De (selectie)commissie bestaat uit Daan Samson (kunstcoryfee), Toos Arends (conservator moderne en hedendaagse kunst Fries Museum / Buro Leeuwarden), Hans den Hartog Jager (schrijver / kunstcriticus en presentator AVRO's Kunstuur) en Ruud Akse (artistiek leider NP3). De leden van de selectiecommissie hebben het afgelopen jaar regelmatig de ateliers van de drie YGA’s bezocht voor inhoudelijke begeleiding.
Naast inhoudelijke begeleiding krijgen de drie YGA kunstenaars de beschikking over een persoonsgebonden werk- en ontwikkelbudget waarmee ze bijvoorbeeld nieuw werk kunnen maken, externe coaches en expertise kunnen inhuren of een kort (inter)nationaal uitwisselingstraject kunnen volgen.
De laatste fase van het YGA traject is ingegaan, de drie kunstenaars werken aan de eindtentoonstelling van 10 tot en met 24 maart, welke te zien is in NP3 tot en met zondag 22 mei 2011. Aan het eind van de tentoonstellingsperiode gaat de selectiecommissie de balans opmaken en beslissen wie volgens hun de meeste groei heeft doorgemaakt en dus de winnaar is.
Deze kunstenaar wint de YGA 2011 prijs en de titel Young Grunn Artist 2011!!!

GERBEN MEINDERS door Lennard Dost

2011-03-15T10:00:00.001+01:00

GERBEN MEINDERS

Darmenstelsels, ribbenkasten, hersenen, van pijn vertrokken gezichten, grimassen, mensen die erbij liggen als lijk; nee, echt vrolijk word je niet van de tekeningen van Gerben Meinders. Eigenlijk gaat al het werk van de kunstenaar over het lijden en de dood. Over de grimmigheid van het leven, verval en ons eigen lichaam. De kunstenaars die Meinders noemt als inspiratiebron zijn in dat verband veelzeggend: Vincent van Gogh en Käthe Kollwitz. Van Gogh is het schoolvoorbeeld van de getormenteerde ziel, iemand die het leven eigenlijk niet aankon, en van de ene depressie in de andere terecht kwam. Kollwitz verloor tijdens de Eerste Wereldoorlog haar zoon, een traumatische gebeurtenis die van grote invloed is geweest op haar verdere kunstenaarschap. De vrouwen die Kollwitz verbeeldde zeulden eeuwig het leed met zich mee. Ze leefden in angst en waren zich bewust van de naderende dood. Bij Meinders lijkt die dood ook altijd op de loer te liggen. Bij zijn expositie in Het Wilde Weten (Rotterdam / 2010) lag een doodshoofd van papier verscholen tussen de vellen op de grond. De vloer was bezaaid met tekeningen. Alsof je op een vuilnisbelt liep van tekeningen. Aan het plafond hingen grote vellen met daarop realistisch getekende darmenstelsels en hersenen. Op de muur was een animatie te zien van extatisch lachende Disney figuren. Juist die lach gaf de tentoonstelling iets grimmigs. Het was namelijk niet een lach van vreugde, maar eerder een van wanhoop. Vergelijkbaar met 'De Schreeuw' (1893) van Noors kunstenaar Edvard Munch. Munch verloor op jonge leeftijd zijn moeder en zus aan tuberculose. In De Schreeuw wordt de angst, woede en hulpeloosheid samengebald tot een oerkreet. De lach van Meinders was een lach om ons eigen bestaan, en de rotzooi die we er van maken, maar tegelijk had ie ook iets koortsigs. Iets sinisters en branderigs. Zoals ook het werk van Van Gogh en Munch altijd iets koortsigs heeft. Dat rillerige zag je ook terug in Meinders presentatie in NP3 (Groningen), waar hij als onderdeel van het YGA traject exposeerde. De muren hingen letterlijk vol met tekeningen. Ook nu weer was de dood alom aanwezig. Een wand hing vol met afgehakte hoofden. Ergens anders prijkte een grimmig beeld van een man besmeurd met bloed. Het bloed droop in de vorm van verf over het vel naar beneden. De blik van de man en zijn houding deed onwillekeurig denken aan 'de pausen' van kunstenaar Francis Bacon. Bacon schilderde talloze portretten van paus Innocentius X, nadat hij onder de indruk was geraakt van het portret dat de Spaanse kunstenaar Velázquez in 1650 van de paus had gemaakt. Velázquez zette de paus niet neer als een symbool van gezag, maar beeldde hem af op een onzekere en twijfelende manier. Bacon vergrootte die existentiële twijfel. Hij liet Innocentius X schreeuwen van onmacht, pijn en woede. De paus leek verscheurd door de duisternis. De dramatische, gewelddadige en claustrofobische sfeer van het werk, leidde er toe dat velen Bacon beschouwden als de meest gekwelde existentiële kunstenaar. Bacon zag de mens als een stuk aangeschoten wild, als een homp vlees. De grimas op het gezicht van de paus was er een van pijn en angst. Het existentialisme, gebaseerd op het traktaat 'L' Être et le Néant' ('het Zijn en het Niet') van schrijver/filosoof Jean-Paul Sartre, verwierp de idee van iets hogers. De mens was alleen, het leven zinloos en dus absurd en iets om op terug te vallen was er niet. Meinders lijkt dat idee te omarmen. Meer dan eens reduceert hij de mens tot een homp vlees. Eigenlijk kunnen we het idee dat er niets is buiten onszelf nauwelijks aan. De gedachte maakt ons angstig. Het doet ons lachen van wanhoop. De ongecontroleerde chaos die het leven heet is precies datgene wat Gerben Meinders verbeeldt. De mens die teruggeworpen is op zichzelf, op zijn eigen lichaam, oftewel het vlees. De kunstenaar tekent in een rauwe, schetsmatige stijl die uitstekend past bij die thematiek. De beeldtaal is chaotisch, expressief en wild. De dood wordt verdreven door de levensdrift. Zolang je als kunstenaar je demonen van je af kunt tekenen, ben je veilig. Gerben Meinders lijkt voorlopig een manier te hebben gevonden om zijn angst te bezweren.

Door: Lennard Dost

Deze tekst is geschreven in opdracht van NP3 Groningen, in het kader van het coachingtraject YGA (Young Grunn Artist), Groningen, 2010 / 2011.

NP3 @ Opening Jan Bokma PAK/////T

2011-02-26T21:04:00.000+01:00

Jan Bokma @ P/////AKT Amsterdam

2011-02-24T16:07:00.003+01:00

Will it really take place I - Jan Bokma

Jan Bokma - Museum of Art: Audio Tour
Audio design: Maarten Kok

Opening/live event: Saturday February 26th, 20-24 hrs
Until Sunday March 27th, Thu-Su 14-18 hrs

Jan Bokma has been working on his Museum of Art series since 2007. Earlier editions were realized ao at Sign (Groningen), Nest and GEM (The Hague). These Museums are actually installation pieces, consisting of sculptures and architectural elements that are executed in do-it-yourself materials such as building foam, wood and plastic. Rather than seeking affirmation on the status of things and their ideal context, Bokma uses this concept to explore and activate the various processes that constitute a work of art within the art world.
Material creation, acceptance by the institutionalized circuit, art criticism, the presence of an audience and possible success or failure may all be parts that are acted out and controlled by the artist himself beforehand, meaning they are visible parts of the resulting work that is presented to us.

The Museum of Art: Audio Tour is a continuation of the series, taken to another level: that of a live experience, exploring the possibilities of art-as-event and thereby presenting the audience’s involvement with the artwork as the central focus . The exhibition is set up as something resembling a dance-event, or actually an exhibition in the guise of its own opening party, including a dj-set and visuals. As for Art and Exhibition Space, they are both present and absent. More specific: animated, pulsating documentary footage of Bokma’s sculptures is projected all over the walls and ceiling and accompanied by a specially composed audio-set intended to further direct a gesammt-experience. The presence of the image turned into an overbearing surround-system.
As a consequence the options are to either encounter the exhibition as a live event during the opening or as a (non-live) individual guided tour. Or both.

The Museum of Art: Audio Tour is the first part of Did it really take place, the second trilogy within P/////AKT's format on art as a Mental Space. Did it really take place will also feature Herman van Ingelgem (April 16- May 15) and Maurits Koster (June 12 - July 10) and is moderated by VenhoevenCS architects.

Atelierbezoek Gerben Meinders

2011-02-22T13:51:00.002+01:00

JAN BOKMA door Lennard Dost

2011-02-20T10:10:00.001+01:00

JAN BOKMA

Ik weet nog goed waar ik zijn werk voor het eerst zag. Het was op de Kunstvlaai in Amsterdam, in 2006. Jan Bokma (1980), op dat moment student aan het Frank Mohr Instituut in Groningen, exposeerde in de Gashouder een wandsculptuur van purschuim. De titel van het werk viel samen met wat werd afgebeeld: het woord “Meaningless”. Het gekke was, in de Zuiveringshal hing precies zo’n sculptuur bij de stand van de Stichting Kop. Wat bleek? Kunstenaar Bas Schevers had Bokma’s werk gekopieerd, en stelde die kopie onder zijn eigen naam tentoon. Het Frank Mohr Instituut reageerde vol ongeloof. Bokma zelf was ook verbaasd. Enigszins rancuneus liet hij weten dat de kopie slechter in elkaar zat dan het origineel. De reactie klonk zuur, maar was ergens goed te begrijpen. Schevers kaapte immers Bokma’s beeldtaal. Hij imiteerde. Eigenlijk was het werk van Schevers een Hommage. De titel, 'Hommage Replica', was goed te lezen onder het werk. Maar onduidelijk bleef of Bokma toestemming had gegeven voor de actie, of dat er misschien sprake was geweest van een gezamenlijk werk. Het publiek moest zelf maar uitzoeken hoe de twee beelden zich tot elkaar verhielden. Jan Bokma was in een spel terecht gekomen dat niet de zijne was. En dat spel leidde de aandacht af van zijn eigen werk. Dacht hij. Vijf jaar later, anno 2011, kunnen we gerust stellen dat de streek van Schevers Bokma heel veel heeft opgeleverd. Door alle media-aandacht werd namelijk ook Bokma in de vaart der volkeren opgestoten. Want, wie was dat toch, die kunstenaar die zo provocatief ‘Meaningless’ op de muur had geschreven? En wat wilde hij daarmee zeggen? Zag Bokma kunst als betekenisloos? In de zin van dat kunst op zichzelf geen betekenis heeft, maar pas betekenis krijgt in het hoofd van degene die er naar kijkt? Of was er sprake van institutionele kritiek? Was het woord een ironische knipoog naar de context waarin het werk werd gepresenteerd, een beurs, waar de kunst vaak wordt gereduceerd tot vluchtig tussendoortje? Geen van beide, zo blijkt als ik de kunstenaar spreek in zijn atelier. “Het was in eerste instantie een statement richting het Frank Mohr Instituut, dat als opleiding bepaalde opvattingen heeft over wat goede kunst is. Het FMI hamert heel erg op betekenisgeving. Daar heb ik als kunstenaar behoorlijk mee geworsteld. Want, waar ligt nou eigenlijk de betekenis op het moment dat je heel triviaal materiaal, zoals purschuim, gebruikt en een triviale handeling doet? Wat blijft er dan over?”. Bokma reageerde heel slim: hij maakte van zijn probleem zijn thematiek. Hij creëerde een werk dat over zichzelf uitroept dat het betekenisloos is. De oplossing voor zijn probleem is dat niet, maar het is wel een goede afleidingsmanoeuvre. Bokma: “Mijn kunst gaat over wat kunst is, of probeert te zijn. Kunst wil vaak iets betekenen. Daar zie ik dan vaak, ook bij mijn eigen werk, een moeilijkheid. In mijn ogen kan kunst meestal niet de grote betekenissen dragen die ze zou willen dragen”. Die manier van denken illustreert goed hoe Bokma in zijn kunstenaarschap staat. Aan de ene kant is hij een ambachtsman, iemand die met zijn handen werkt, en beelden kneedt uit ruwe materialen. Aan de andere kant is hij een conceptuele denker. Een kunstenaar voor wie de vraag wat kunst is, en hoe kunst betekenis krijgt minstens zo belangrijk is als de sculptuur zelf. In veel van zijn werk komen die twee uitersten samen. Een mooi voorbeeld is zijn ‘Sculpture of two failures’, dat bestaat uit twee door Bokma zelf vervaardigde dozen van purschuim. De sculpturen waren oorspronkelijk bedoeld voor de ‘Collection of Measurements’, een verzameling van grote blokken purschuim die, “in tegenstelling tot de twee mislukte blokken, geen gaten bevatten”. Bij de ‘two failures’ ging er tijdens het fabricageproces iets mis. De meeste kunstenaars zullen die mislukkingen weggooien. Zo niet Bokma. Want, wat als je de failures gewoon benoemt en er een eigen context omheen vouwt? Zoals Bokma deed in het GEM, waar hij ze presenteerde in een zelfgebouwd museum (The Museum of Art), waarvan hij de curator was? Is de kunst dan nog steeds mislukt? Op welk moment transformeert een mislukking in een succes? En welke rol speelt de museumcontext in dat spel? Het zijn interessante vragen die Bokma stelt. Het merkwaardige is dat Bokma eigenlijk werk maakt over het niet-goed werk kunnen maken en juist daarmee succes oogst. Zijn succes is – heel ironisch – gebaseerd op zijn eigen falen. Die ironie verraadt ook meteen waar Bokma kunsthistorisch gezien ongeveer staat. De eerste kunstenaar die bij Bokma door mijn hoofd schiet is Marcel Duchamp. Duchamp was de eerste kunstenaar die zich openlijk afvroeg wat kunst eigenlijk is. Hij zette in 1917 een urinoir op zijn kop, en presenteerde dat als kunst (‘Fountain’). Natuurlijk veroorzaakte dat veel ophef. Kunst werd gezien als iets verhevens. Een pispot is zo ongeveer het meest ordinaire object dat je kunt bedenken. De kunstenaar maakte de urinoir bovendien niet zelf, maar kocht hem in de winkel. Het enige wat Duchamp deed was het ding omkeren, en in de kunstcontext neerzetten. Volgens veel mensen is ‘zoiets geen kunst’. Marcel Broodthaers, een Belgisch dichter en beeldend kunstenaar, speelde met die gedachte toen hij in de jaren 70 zijn “Museum of Modern Art, Department of Eagles” exposeerde in Dusseldorf. In Broodthaers' museum, dat hij, net als Bokma, weer exposeerde in een ander museum, waren tweehonderdvijftig afbeeldingen van arenden te zien. Broodthaers hing bij elk exemplaar een bordje waarop in verschillende talen ‘dit is geen kunstwerk’ stond geschreven, een slogan die verwees naar de schilderijenserie ‘La trahison des images’ (1928-1929) van surrealistisch kunstenaar Rene Margritte, die op de doeken onder zijn pijp 'Ceci n'est pas une pipe' schreef (‘dit is geen pijp’). Margritte ontkende daarmee wat in de voorstelling te zien was. Wat je zag was geen pijp, maar een afbeelding van een pijp, en eigenlijk gewoon een ‘met olieverf beschilderd doek wat wij schilderij noemen’. Broodthaers ontkende niet alleen de voorstelling, maar ook het kunstwerk zelf. Wat je ziet is geen kunst (maar een verwijzing naar iets anders). Bokma op zijn beurt noemt het kunstwerk betekenisloos. Of mislukt. Sec gezien klopt dat ook. De blokken hebben op zichzelf geen betekenis. De volgende vraag is dan, of je ze, in dat conceptuele spel, ook weg kunt laten. In het 'Museum of Art – de Van Gogh Serie', dat Bokma in 2009 realiseerde in kunstpodium Nest (Den Haag), probeerde de kunstenaar dat uit te vinden.
De sculptuur zelf bleef achterwege. De omgeving, dus de context, werd het kunstwerk (onderdeel van die omgeving waren ook video-opnames - dus een reproductie - van een symposium dat Bokma organiseerde over de invloed van musea en andere kunstinstellingen op de waardering en perceptie van kunst). Bokma maakte vijf behangprints, en hing die op de muren. De prints waren versnijdingen van afbeeldingen uit een Taschen boek over schilderkunst. Het bewuste boek was opgebouwd uit vijf hoofdstukken: elk hoofdstuk was gewijd aan een specifieke periode. De kunstenaar haalde uit alle afbeeldingen de landschappen, en componeerde daaruit vijf ‘behangetjes’. Natuurlijk kun je daar gemakkelijk kritiek in zien: de kunstenaar reduceert de kunst tot behang. Bokma: “De Van Gogh Serie was voor een deel inderdaad kritiek op onze omgang met beelden. In het van Gogh Museum lopen dagelijks enorme rijen mensen langs de schilderijen. Het is er zo druk dat je eigenlijk niks meer kunt zien. Elke buitenlandse toerist gaat met een reproductie uit de museumshop naar buiten. Ik vraag me af wat die mensen nog zien, en of het museum met die eindloze reeks reproducties geen onrecht doet aan de intensiteit van het werk van Van Gogh. Tegelijk signaleer ik, net als Broodthaers, dat het reproduceren van kunst, en het uitvergroten van kunst via publicaties het kunstwerk zelf ook verandert. Een reproductie heeft invloed op de manier waarop we naar een kunstwerk kijken. Dat idee vind ik erg interessant, dat een werk eigenlijk nooit zichzelf blijft. Kunst is geen ‘fixed item, but a constant changing object’. Ze is constant in beweging”. In zijn ‘sculpture of matches and maskingtape’ (2005), een torentje van lucifers en tape, nam Bokma dat idee letterlijk. De lucifers werden aangestoken door iemand die onder de sokkel verborgen zat. Langzaam maar zeker veranderde de toren in een vuurzee. Een voor een vielen de ‘pilaren’ om. Bokma brandde zijn werk letterlijk af. Maar eigenlijk zag het er prachtig uit. Verval, dat in Bokma’s 'Museum of Art' en in zijn 'Collection of Failures' wordt gesymboliseerd door gele lampen, die de sculpturen letterlijk vergelen, is als je er goed over nadenkt best een mooi iets. Zo lang je er als kunstenaar of toeschouwer maar niet door wordt verpletterd.

Door: Lennard Dost

Deze tekst is geschreven in opdracht van NP3 Groningen, in het kader van het coachingtraject YGA (Young Grunn Artist), Groningen, 2010.

Atelierbezoek NP3 Gerben Meinders

2011-02-02T13:57:00.000+01:00

Suzanne Bodde @ Ongekend

2011-01-14T16:18:00.001+01:00

Werk Suzanne Bodde
Suzanne Bodde bouwt krachtige en vervreemdende installaties die vaak tot ver boven het hoofd reiken. Het werk is opgebouwd uit vergeten afgedankte spullen. Door deze uit elkaar te halen en met elkaar te combineren geeft zij ze een tweede leven. Telkens op andere locaties bouwt ze nieuwe werken van onderdelen uit eerdere werken die ze combineert met ‘nieuwe’ gevonden materialen. Door de ongebruikelijke samenkomst van de objecten ontstaat er een verassend nieuw beeld. Speciaal voor de veiling heeft ze de serie CANMAN gemaakt, een aantal kleine werken die je als een schilderij kan ophangen.

Suzanne Bodde @ Ongekend

SUZANNE BODDE door Lennard Dost

2010-11-30T12:57:00.002+01:00

SUZANNE BODDE

Assemblages, zo zou je Suzanne Boddes werk het beste kunnen duiden. Niet dat die term iets zegt over wat je ziet, maar het zegt wel iets over hoe Bodde als kunstenaar te werk gaat. Ze graait verschillende materialen bij elkaar, en voegt dat dan samen tot een spannend nieuw geheel. In tegenstelling tot een collage, die altijd tweedimensionaal is, beperkt de assemblage zich niet tot het platte vlak. Een assemblage heeft drie dimensies. Lengte, breedte en diepte. De assemblage kan een mengvorm zijn van schilderkunst en beeldhouwkunst. Reële objecten worden dan aan een schilderij toegevoegd. Denk aan Robert Rauschenbergs ‘Bed’ (1955), een met olieverf besmeurde matras die als doek aan de wand werd gehangen. Maar de term wordt ook gebruikt voor objecten die zijn samengesteld uit verschillende (afgedankte) materialen. Zoals Rauschenbergs ‘Monogram’ (1955-1959), een angorabok die werd geplaatst in een beschilderde autoband. Voor Rauschenberg waren de kunst en het leven één. De ondergrond van Bed is zijn eigen beddengoed. De bok uit Monogram was zijn lievelingsbok. Bij Suzanne Bodde speelt de eigen leefwereld een beduidend kleinere rol van betekenis. De materialen die ze gebruikt, vindt ze langs de kant van de weg, of op de locatie waar ze werkt. In een autoshowroom in Emmen (2009) gebruikte Bodde bijvoorbeeld auto-onderdelen als bouwstenen. Door te werken in een garage, bracht de kunstenaar de assemblage terug naar de plek waar het oorspronkelijk vandaan komt: de term ‘assemblage’ is namelijk afkomstig uit de auto-industrie. Daar wordt het woord gebruikt voor ‘het samenstellen van het eindproduct, waarbij de verschillende onderdelen door verschillende fabrieken worden aangeleverd’. Heel soms, als er een specifiek object nodig is, doet Bodde een beroep op haar kennissenkring. Voor haar project in kunstcentrum Roodkapje (Rotterdam, 2010) was ze bijvoorbeeld op zoek naar oude stoelen. “Middenin de tentoonstellingsruimte stond een wand. Ik had van tevoren bedacht dat het interessant zou zijn om stoelen te stapelen, en die, als een soort veelpotig wezen, uit de wand te laten komen. Uiteindelijk ben ik daar, toen ik eenmaal in de ruimte was, en die ervoer, weer gedeeltelijk van afgestapt. Ik laat me als kunstenaar altijd leiden door de ruimte. Het wezen is er wel gekomen, maar ik bleek daar toch minder stoelen voor nodig te hebben dan ik aanvankelijk dacht”. Bodde probeerde in Roodkapje zielloze objecten ‘tot leven’ te wekken. Iets soortgelijks deed ze bij haar presentatie in NP3 (Groningen, 2008), waar ze de ruimte vulde met wat er uit zag als gemummificeerde skeletten of gemuteerde insecten. Een soort oerwezens, die herinnerden aan lang vervlogen tijden. Het toekennen van leven, van menselijke gevoelens en gedachten aan objecten noemen we met een mooi woord ‘The Pathetic Fallacy’. Het is een stijlfiguur die vooral in de Romantiek veel werd gebruikt. Bodde past als kunstenaar uitstekend in die Romantische traditie. Tijdens mijn atelierbezoek vertelde ze dat ze als kind dagen van slag kon zijn als de oude auto werd ingeruild voor een nieuwe. Niet dat ze allergisch was voor vernieuwing, zeker niet, ze vond het alleen zielig voor die auto. Die had jarenlang zijn stinkende best gedaan, en altijd voor de familie klaar gestaan. Om nu zomaar ineens aan de kant te worden geschoven. Boddes verzameldrift moet dan ook niet worden gezien als een ecologisch statement, of een pleidooi tegen consumentisme, het is eerder een soort reddingsactie. Ze behoedt objecten die zijn afgedankt voor een wisse ‘dood’. “Mensen zien vaak de schoonheid van oude materialen niet. Ze gooien dingen weg die eigenlijk nog prima functioneren. Ik geef die spulletjes weer een nieuwe identiteit, door ze samen te voegen”. De kunstenaar trekt de onderdelen met witte verf bij elkaar. “Die verf functioneert als een soort huid. Zonder de verf zijn de voorwerpen te prominent aanwezig. Dan leiden de onderdelen af van het geheel. De verf geeft het beeld rust”. Als een project eenmaal is afgerond, wordt de sculptuur doorgaans weer vernietigd. “Van die onderdelen maak ik dan weer een nieuwe sculptuur.” Bodde recyclet niet alleen andermans geschiedenis, maar ook die van zichzelf. Ze bouwt, vernietigt en creëert van daaruit weer nieuwe beelden. Het is de cyclus van het leven: de geboorte, de dood, en de wedergeboorte. De kunstenaar is de schepper en de vernietiger ineen. Constructie leidt tot destructie leidt tot constructie. Suzanne Bodde schenkt niet alleen het leven, ze neemt dat even gemakkelijk weer weg.

Door: Lennard Dost

Deze tekst is geschreven in opdracht van NP3 Groningen, in het kader van het coachingtraject YGA (Young Grunn Artist), Groningen, 2010.

Liberty Control @ Duende

2010-09-27T10:23:00.004+02:00

Gisteravond opende bij Duende Liberty Control, een groepstentoonstelling met werk van kunstenaars die op het moment werkzaam zijn in een gastatelier bij een van de vijf bij RAiR aangesloten atelierpanden van Rotterdam.

Met werk van Sarah Awad, Barbara Bentink, Yolanda de los Bueis, Donatella Di Cicco, Nicola Genovese, Regan Gentry, Paul de Guzman, Anne Huttunen, Dico Kruijsse, Gerben Meinders, Karl Orton, Marleen Poot, Pascal Schwaighofer en David Stamp.

Nog te zien t/m 3 oktober a.s.

LibertyControl.tumblr.com
Liberty Control op Trendbeheer

Rondje YGA's in Rotterdam (Deel 2)

2010-09-27T10:07:00.003+02:00

Atelier Gerben Meinders in het Wilde Weten

Rondje YGA's in Rotterdam (Deel 1)

2010-09-22T19:01:00.006+02:00

Rondje YGA's in Rotterdam

Opening tentoonstelling Suzanne Bodde op 7 augustus 2010 in Roodkapje met het werk 'Zonder Titel'

Gerben Meinders @ GLAMCULT

2010-09-08T23:33:00.001+02:00

Gerben Meinders @ GLAMCULT

Gerben Meinders @ Trendbeheer

2010-09-03T13:25:00.004+02:00

3-09 2010, 8:48 JB

Gerben Meinders op Trendbeheer

Prachtpresentatie Gerben Meinders, gastkunstenaar van Het Wilde Weten. Wat zich in eerste instantie voordoet als chaos and disorder, rotzooi, rommel, troep tot aan het plafond, blijkt uiteindelijk een uitgelezen en eigenzinnige manier om in de moeilijke projectruimte tekeningen tentoon te stellen.

“…Drawing is energy, it is action, it’s fast. Drawing is what I do, no story to tell, but just draw and see what happens. It’s not important how, when or where, just creating. Black on white, red, blue or yellow, it doesn’t matter.”

hetwildeweten.nl/2010/02-09-2010-gerben-by-gerben-meinders/

gerben-meinders.blogspot.com

GERBEN by Gerben Meinders

2010-08-26T14:44:00.005+02:00

GERBEN
tekeningen & animatie
opening: DO 2 sept 2010 vanaf 16.00
HET WILDE WETEN SERVEERT PANNEKOEKEN! EN GERBEN SIGNEERT OP VERZOEK MET STROOP!

“…Drawing is energy, it is action, it’s fast. Drawing is what I do, no story to tell, but just draw and see what happens. It’s not important how, when or where, just creating. Black on white, red, blue or yellow, it doesn’t matter. What matters is that it’s real, ink on top of paper, something you can hold on to, something to look at and share with others.
Drawing is making a mark, being there and feeling alive. I want to draw myself to freedom in any possible way. Freedom to act totally ridiculous and rebellious, drowning paper vessels in ink, create fingerprints on a crime scene; ‘what do the fingerprints show?’, ‘What is drawing in itself?’ and ‘What is the language of drawing and can I read it?’
I’m always curious and blown away by people who draw. From cave drawings to computer drawings, from children’s drawings to the art drawings on the walls of museums, from dirty graffiti to comic books and animations, it’s all good.
It’s the energy, the big boom, the beginning, new ideas, it can’t be stopped. Total freedom…”

The last three months, Gerben Meinders has been working in the gueststudio at Het Wilde Weten. The final presentation of his work will be shown in the projectspace at Het Wilde Weten. The presentation consist drawings and animations.

Opening: Thursday the 2th of September at 16:00
Open at appointment: from Friday the 3th of September till Thursday the 12th of September , 13:00 – 17:00 hrs. (Monday and Tuesday closed)
phone +31(0) 618 993 790 mail: mail@gerbenmeinders.com

more information about the artist
www.gerben-meinders.blogspot.com

Special thanks to HET WILDE WETEN

Special thanks to YGA, a project of NP3.
http://www.np3.nu/

Suzanne Bodde @ Lost Painters

2010-08-26T14:34:00.003+02:00

LOST PAINTERS

Ten slotte zijn Martin en ik nog even gaan kijken bij Roodkapje die nu soort van antikraak, een flinke ruimte tot zijn beschikking heeft. Daar waren werken van respectievelijk Karin Trenkel en Suzanne Bodde te zien. De eerste ruimte was Karin los gegaan. Deze was helemaal ‘beschilderd’ met gescheurd gekleurd papier. Het moet veel werk geweest zijn en het oogt dan ook heel leuk en esthetisch. Inhoudelijk lijkt er weinig te gebeuren echter, wat naar mijn optiek jammer is.

De brute witte werken van Suzanne passen perfect in de rauwe ruimte. Het werk neigt ook erg naar de oplossing van “alles wit” en dan om het af te maken wat accenten zwart. Toch blijkt binnen de objecten die gekozen zijn wel daadwerkelijk een bepaalde taal te zitten. Helemaal duiden kan ik die echter niet. Dus hints zijn welkom. Twee kunstenaars dus die wel de moeite waard zijn om in de gaten te houden.

Suzanne Bodde @ Roodkapje

2010-08-07T08:55:00.007+02:00

ZA 7 AUGUSTUS, 20.00-22.00u
OPENING TENTOONSTELLINGEN, WORK IN PROGRESS & MINISHOP

'zonder titel'
(SUZANNE BODDE (NL))

Suzanne Bodde (1980) houdt van de treurige kant, de rauwheid en verlorenheid van afgedankte spullen. De tijdelijkheid geeft ook vrijheid en dat is te zien in haar werk. Ze bouwt grote krachtige en vervreemdende installaties. Spullen worden gedemonteerd en gecombineerd, waardoor ze een nieuwe identiteit krijgen. Met tape, lijm, ijzerdraad, schroeven en andere materialen worden de spullen tot nieuwe vormen verbonden die op een dynamische en ritmische manier worden gestructureerd. Hierdoor ontstaan er logge, ietwat onhandige wezens die worden bedekt met een witte laag gips, verf of polymeer. Het werk van Bodde reageert op de rare hoeken, ramen, muurtjes en doorgangen in ROT(T)TERDAM, waarbij de specifieke kenmerken van de ruimte worden benadrukt. Afgedankte materialen krijgen 'their time to shine' in de installatie aan de Meent.
tekst: Roodkapje rotterdam

HTTP://suzannebodde.com
http://www.roodkapje.org/present/
Met dank aan YGA, een project van NP3.

SAT 7 AUGUST, 20.00-22.00h
OPENING EXHIBITIONS, WORK
IN PROGRESS & MINISHOP

'UNTITLED'
(SUZANNE BODDE (NL))

Suzanne Bodde (1980) loves the sad side, the rawness en de lostness of waste materials. Temporality also gives freedom and it shows in her work. She builds big, strong en alienated installations. Objects receive a new identity when they get stripped en combined. She connects the elements with tape, glue, wire, screws en other materials into new forms, which are dynamically en rhythmically structured. Log, somewhat clumsy creatures exist who are covered with a layer of plaster, paint or polymer. Bodde's work responds to the odd corners, windows, walls and passages in ROT(T)TERDAM the specifics of the space are emphasized. Waste materials get 'their time to shine' in the installation at the Meent.
text: Roodkapje rotterdam

http://suzannebodde.com
http://www.roodkapje.org/present/
Special thanks to YGA, a project of NP3.

Gerben Meinders @ Het Wilde Weten

2010-07-20T10:10:00.003+02:00

New guest artist @HetWildeWeten: Gerben Meinders (NL)
01.06.2010 – 31.09.2010

Jan Bokma en Gerben Meinders in het Wilde Weten

2010-07-20T10:03:00.006+02:00

Het Wilde Weten invites you for an evening program with artists talks of four artists, WK, a BBQ and the opening of the show of Jan Bokma.
On the 2nd of July, starting at 16:00hr

~

Time schedule:

WK quarter-final, Brazil -Netherlands 16:00hr – 17:45hr
Artist talk – Ron Saunders and Macenzie Bristow: 18:00 hr – 18:20hr
Artist talk – Jan Bokma: 18:30 hr – 18:40hr
Artist talk – Gerben Meinders: 19:00 hr – 19:20hr
The exhibition of Jan Bokma is open during the events

Atelier Suzanne Bodde

2010-07-20T09:58:00.001+02:00

Atelier Suzanne Bodde op Trendbeheer

Toos Arends bezoekt Jan Bokma

2010-06-04T12:40:00.001+02:00

Jan Bokma
4 juni
Jan Bokma heeft een atelier in ‘Alaska’ , een loods aan de rand van de stad Groningen. Hij vindt het een stimulerende plek omdat hij er tussen jonge mensen uit verschillende disciplines werkt. Onze afspraak vindt daar plaats op een moment vlak voor de open atelierdagen. Er staat een grote installatie met oud werk van purschuim. En een nieuw geluidswerk met tekst die beeld evoceert. Het is een goede mix omdat het aangeeft waar hij zich op dit moment in zijn creatieve proces bevindt: tussen het maken van objecten rond het thema het ‘museum’ en het zoeken naar een modus voor werk dat de toeschouwer als onderwerp heeft. Over dat laatste heb ik enige jaren geleden een correspondentie met hem gevoerd. Ik miste een aspect dat de aandacht van de kijker opeist in zijn werk en helderheid, waardoor je er geen vat op krijgt. Jan ziet het probleem vooral in de neiging om te vervallen in het ‘opstapelen’ van dingen en ideeën rond een onderwerp, waardoor hij de helderheid uit het oog verliest. Over het eerste grote project rond het thema ‘toeschouwer’ dat hij in NEST maakte, is hij niet tevreden. Zijn uitgangspunt, de schuifelende menigte langs de schilderijen van Van Gogh in het gelijknamige museum, leverden wel een goed idee op en een overtuigende motivatie maar de uitvoering werkte niet zoals hij had verwacht. Het gaat dus vooral om het vinden van de juiste vertaling van het idee in (fysieke) voorstelling. De neiging om zich teveel te laten afleiden door het ‘maken’ van objecten probeert hij nu rigoureus te bestrijden door geluidswerk te gaan maken. Via een koptelefoon krijgt het publiek teksten te horen die iets zeggen over het artistieke proces, het maken. Het zou de ‘missing link’ kunnen zijn tussen zijn werk dat voortkomt uit het omgaan met fysiek materiaal en werk dat een duidelijk concept als uitgangspunt heeft. Hij is er mee aan het experimenteren.

Op grond van ons gesprek heb ik voorgesteld om Hans, Daan, NP3 en mij te gebruiken voor de kritische reflectie op zijn nieuwste ontwikkelingen en op 11 juni een idee aan ons voor te leggen met een voorstel voor de realisatie. Dat zou het laatste geluidswerk kunnen zijn. (heb het nu niet in volle werking gezien omdat er een theatergroep bezig was met veel lawaai). Beperking en concentratie zou daarbij het resultaat moeten zijn, want dat is volgens mij het probleem, het is te vaag in z’n uitvoering.
Verder zou hij eens naar het werk van Falke Pisano kunnen kijken, misschien inspireert dat qua inhoud, vorm en performance. Meer algemeen kan het van belang voor hem zijn een duidelijker beeld te krijgen over hoe beelden binnen zijn werk moeten functioneren, en wat ze moeten uitlokken bij publiek (psychologie). En hoever je een idee kunt terugbrengen tot zijn essentie zonder dat de werking verloren gaat. Concentratie. Een inspirerende omgeving kan daarbij van belang zijn, of dat nu in Los Angels of ‘Alaska’ is.

Atelierbezoek door Hans den Hartog Jager

2010-05-17T13:44:00.000+02:00

Mijn eerste indrukken na een dagje atelierbezoeken. Om te beginnen: het was aangenaam overal langs te gaan, met de drie kunstenaars naar hun werk te kijken en het te bespreken. Daarbij kwamen verschillende dingen naar voren, van zeer verschillende aard – een eerste korte raportage.

Hans den Hartog Jager

Bij Suzanne is al snel duidelijk dat ze zich weinig van bestaande artistieke normen aan trekt en werkt in grote vrijheid– zowel in haar ideeën als in haar materiaalgebruik. Ik was gecharmeerd van haar weigering zich vast te leggen, zowel in ideeën, als ook in de vorm van haar werk: het lijkt voor haar bijna een statement om uit de materialen die in haar atelier liggen steeds opnieuw beelden op te bouwen, en die even snel weer af te breken als ze die materialen beter voor een ander beeld kan gebruiken. Dit idee van al het aanwezige materiaal gebruiken als een ‘doos vol puzzelstukken’ waar naar believen steeds andere beelden van kunnen worden gemaakt leek me in ieder geval de moeite waard om nog even over na te denken – ik ben benieuwd of ze daar nog iets mee heeft gedaan.
Het nadeel van haar onbevangenheid en lichte afkeer van theorie is wel dat ze nogal eens het wiel dreigt uit te vinden. Zelf zegt ze haar beelden als beesten te beschouwen, maar dat heeft er nog niet toe geleid dat ze meer nadenkt over wat voor beesten dat dan kunnen zijn en hoe die zich tot haar en de wereld verhouden – dat mag allemaal nog wel wat scherper. Iets soortgelijks geldt voor de bijbetekenis van sommige materialen: als je een autodeur voor je beeld gebruikt en de toeschouwer kan dat zien, dan zul je je er op zijn minst rekenschap van moeten geven dat die autodeur ook als autodeur betekenis krijgt – dat dat dus bijdraagt aan de mededeling die je doet aan je publiek.
Verder zou ze iets meer moeten nadenken over haar verhouding tot andere kunstenaars. Haar werk doet aan de methodes en ideeën van allerlei collega’s denken, van Carel Visser tot Tom Claassen en David Bade; ik denk dat ze er veel aan zou hebben als ze wat meer ging zien, al is het maar om ideeën op te doen over haar eigen werk en zich makkelijker te kunnen verhouden tot wat er verder wordt gemaakt.

Het meest verward was ik na het bezoek aan het atelier van Jan – en eigenlijk is die verwarring nog niet weg. Ik trof een kunstenaar die onmiskenbaar getalenteerd is, maar die even niet leek te weten wat hij precies wilde, waardoor zijn werk alle kanten op schoot – beelden, filmpjes en vooral veel kunst over het maken en bekijken van kunst. Opmerkelijk genoeg lijkt hij in eerste aanleg te worstelen met een tamelijk elementair probleem: hij is typisch zo’n kunstenaar die het liefst ‘gewoon’ dingen maakt, objecten, beelden (en dat ook goed kan), maar dat ‘manuele’ tegelijk als onbevredigend ervaart – hij wil verder, de wereld van de concepten en ideeën in. Maar hij weet nog niet goed hoe.
Dat leidt tot een serieuze worsteling, vol vragen en open einden, maar in plaats van die op te lossen heeft hij, in mijn ogen, gekozen voor de ‘vlucht naar voren’: het concept van een museum, waarin alle werken, hoe verschillend ook (soms goed en slim, soms onaf en ondoordacht) hun plaats krijgen. Dat kan interessant zijn en prikkelend en bij de toeschouwer aanleiding geven tot complexe vormen van reflectie, maar het gevaar zit er ook in dat het maken van ‘meta-installaties’ een vorm op zich wordt die juist op dat metaniveau niks toevoegt.
Bij dit alles speelt zeker een rol dat Jan in theorie op elke vraag een antwoord lijkt te hebben. Na verloop van tijd begon ik me echter sterk af te vragen of zijn vaardigheid tot het formuleren van pasklare antwoorden zijn werk niet in de weg zit: doordat hij altijd wel een antwoord paraat heeft ontloopt hij de werkelijke problemen en vermijdt hij het stellen van fundamentele vragen en elementaire keuzes – terwijl hij daar, in deze fase van zijn kunstenaarschap en met zijn talent, wel aan toe is. De volledige anderhalf uur dat ik op zijn atelier was bleef ik me afvragen wat hij nu precies wilde, wat hij wil laten zien, waar het hem uiteindelijk over gaat. Toen ik hem die vraag uiteindelijk stelde was dat eigenlijk de eerste keer dat hij me een antwoord schuldig bleef.

Het werk van Gerben laat zich vrij simpel samenvatten: rastekenaar op zoek naar een onderwerp. Als je zijn atelier binnenkomt ben je meteen onder de indruk: van de energie, van de hoeveelheid werk die hij produceert, van de grote vrijheid die hij zichzelf heeft toegeëigend. Ook bij Gerben is het, net zoals bij Suzanne en Jan, prettig dat hij zich nog weinig van bestaande kaders aantrekt; bij hem uit zich dat vooral door een ongelofelijke hoeveelheid werk te produceren en die lukraak over de vloer te laten slingeren, waardoor zijn atelier wel iets van een forse tekeningeninstallatie krijgt. Dat werkt goed: een kunstenaar die zijn afzonderlijke werken niet al te serieus lijkt te nemen en ze laat slingeren om aan de afzonderlijke objecten een hele andere spanning te geven.
Alleen: als je over de eerste klap heen bent, vraag je je al snel af wat hij precies wil met deze tekeningentsunami. Dan zie je ook dat veel van de tekeningen die lukraak rondslingeren niet af zijn, of niet heel erg goed, waardoor het geheel steeds minder installatie wordt en steeds meer afvalbak. En je merkt dat zijn werk inhoudelijke richting mist. Gerben lijkt op dit moment vooral te tekenen vanuit een bijna elementaire, natuurlijke behoefte: hij tekent omdat hij niet anders kan en wil. Die energie moet hij vooral vasthouden, maar wat meer inhoud, sturing en bodem zouden hem bepaald geen kwaad doen.
Gelukkig zijn daarvoor wel aanknopingspunten te vinden. Er zitten duidelijke echo’s van Raymond Pettibon in zijn werk, en het lijkt me geen kwaad kunnen als hij eens goed kijkt naar andere tekenaars, die zich steevast onderscheiden doordat ze een duidelijke eigen wereld hebben opgebouwd: van David Shrigley tot Marcel van Eeden en William Kentridge. Daarbij lijkt zijn interesse in het menselijk lichaam me een kansrijk aanknopingspunt, maar ook de animatiefilmpjes die hij aan het maken is zijn veelbelovend – zodat ik vooral hoop dat hij stevig durft door te graven om te achterhalen wat hij echt wil, waar werkelijk zijn interesses en fascinaties liggen.

Atelier Gerben Meinders

2010-05-05T11:09:00.001+02:00

Atelier Gerben Meinders op Trendbeheer

Toos Arends bezoekt Gerben Meinders

2010-04-15T13:32:00.000+02:00

Gerben Meinders
15 april
De tekeningen van Gerben Meinders zijn goed, maar de presentatie in zijn atelier was overweldigend. Als geheel had het iets vanzelfsprekends die combi van een quasi willekeurige en ongecontroleerde hoeveelheid tekeningen op de vloer en aan de wand. Dat het hem moeite heeft gekost was er niet aan af te zien. Die presentatie paste goed bij de aard van de tekeningen die ook iets tussen af en niet af hebben. Er viel veel te ontdekken. Het meest interessante vond ik de animatie in het centrum van het werk (de presentatie), het was precies goed ingebed in de chaos van de tekeningen. Die animatie was op alle fronten perfect: vorm, inhoud, lengte, plaats in context en formaat. Ik vind dat Gerben absoluut verder moet met die animaties in een context (zoals de hoeveelheid tekeningen). Verder wekt hij de indruk dat hij prima weet wat hij doet en wil. Hij neemt de goede beslissingen over zijn werk ook al zegt hij zelf dat niet goed te kunnen verwoorden. In zijn atelier zijn verschillende sporen van eerdere experimenten aanwezig, zoals de knip/snijportretten als raster voor brushpaintings. Verfsporen all-over, een dynamische plek.
Ik denk dat Gerben een inspirerende kunstenaar kan zijn voor andere kunstenaars en dat hij die communicatie kan gebruiken om zaken voor zichzelf duidelijk te krijgen.

NP3 bezoekt atelier Jan Bokma

2010-04-08T11:38:00.001+02:00

NP3 bezoekt atelier Gerben Meinders

2010-04-08T11:35:00.002+02:00

NP3 bezoekt atelier Suzanne Bodde

2010-04-08T11:31:00.003+02:00

Toos Arends bezoekt Suzanne Bodde

2010-03-25T10:00:00.001+01:00

Suzanne Bodde
25 maart
Het werk waarmee Suzanne Bodde ons wist te overtuigen was een robuust en monumentaal werk gemaakt van auto-onderdelen op een plaats die zich allesbehalve leende voor zo’n werk. Vooral dat laatste vond ik veelbelovend: zien waar iets kan en je niet laten beïnvloeden door conventies op dat terrein. Haar atelier past bij de aspiratie om groot en robuust werk te maken. Het werk dat ze er liet zien tijdens mijn bezoek vond ik nogal verwarrend omdat het behoorlijk afweek van het werk met auto-onderdelen. Ik miste de (aantrekkings)kracht van het andere beeld. Uit het gesprek – en ook uit de tekst voor YGA – kwam naar voren dat Suzanne vaak associatief werkt. Ze gaf aan dat ze kennis van kunstgeschiedenis mist. Het is dus ook geen inspiratiebron en het kan niet als basis voor verdieping van eigen werk dienen. Omdat ze met plastic materialen wil werken, kwam Tony Cragg aan de orde, maar ook Pop-Art. Verder Louise Bourgeois van wie ik haar een boek aangeraden heb om dat werk beter te kunnen plaatsen. We spraken af contact te houden wat nog niet weer plaats had.
Achteraf is mijn indruk van het bezoek aan Suzanne dat ze geweldige beelden kan maken, maar dat dat fenomeen geheel lijkt gefundeerd op eigen kracht en inzicht. Ze geeft aan sterke behoefte te hebben aan context en ik denk dat ze ook gebaat zou zijn bij het kunnen analyseren van haar eigen werk om daarop voort te kunnen borduren. Uiteraard zou een omgeving waarin ze wordt uitgedaagd te vertellen over haar werk haar een stimulans kunnen geven tot het nadenken over eigen werk zoals het voorstel van Daan.

Bekendmaking/02

2010-03-11T20:36:00.001+01:00

Bekendmaking/01

2010-03-11T20:31:00.004+01:00

YGA op Trendbeheer!!!

2010-03-06T09:42:00.005+01:00

Trendbeheer
Welk Gronings talent mag zich in 2011 de ‘Young Grunn Artist’ noemen? Een éénjarig ontwikkelingstraject zal dat gaan uitmaken. Slechts een drietal kandidaten mag meedingen. Inmiddels heeft NP3 bekend gemaakt welke drie kunstenaars dat zijn…

Hadnews.nl

2010-03-05T16:26:00.002+01:00

zo 5 maart 2010
Vermelding YGA op Hadnews.nl

YGA op OOGtv

2010-03-01T12:55:00.003+01:00

Selectie YGA bekend!!!

2010-02-23T18:35:00.000+01:00

Selectie Young Grunn Artist bekend
NP3 heeft vrijdag 19 februari Gerben Meinders, Jan Bokma en Suzanne Bodde uitgeroepen tot de drie geselecteerden voor het YGA-traject.

YGA is een éénjarig ontwikkelingstraject voor 'jong' talent dat mede mogelijk is gemaakt door het Groningse Nieuwe budget van de Gemeente.

Met YGA wil NP3 het Groninger kunstcircuit een impuls geven en jong Gronings talent een springplank bieden voor de toekomst. De drie kunstenaars krijgen met YGA naast inhoudelijke begeleiding de beschikking over een persoonsgebonden werk- en ontwikkelbudget waarmee ze onder andere nieuw werk kunnen maken, coaches en expertise kunnen inhuren of een kort internationaal uitwisselingstraject kunnen volgen.

De groei die de kunstenaars dit jaar doormaken zal aan het eind van het traject te zien zijn in een eindtentoonstelling. Tijdens deze tentoonstelling zal één van de drie kunstenaars uitgeroepen worden tot NP3's Young Grunn Artist 2011.

Eénentwintig Groningers dienden begin januari een portfolio in om mee te dingen naar de YGA titel. De uiteindelijke selectie kwam tot stand middels een commissie, bestaande uit Daan Samson, Hans den Hartog Jager, Toos Arends en Ruud Akse. Zij zagen in de portfolio's van de drie kunstenaars de potentie en ambitie om uit te groeien tot kunstenaars die veel voor de nationale of zelfs internationale kunstwereld zouden kunnen betekenen. Het YGA-traject en de activiteiten die hierbinnen plaatsvinden zijn het komende jaar te volgen via www.np3yga.blogspot.com.

Het juryrapport:
Gerben Meinders
Het portfolio van de in 2009 afgestudeerde Gerben Meinders was voor de commissie een aangename verrassing. Het werk en zijn presentatie gaven blijk van lef om groots te denken en droegen een aanstekelijke productiviteit met zich mee. Uit de tekeningen en schetsen van Gerben straalt de nodige daadkracht om verder te experimenteren en zonder terughoudendheid of beperkingen verder te zoeken. Wel was de commissie van mening dat het werk nog een duidelijke rode lijn mist wat hem als tekenaar binnen het kunstcircuit kan onderscheiden van de rest. Zijn professionele portfolio en frisse en energieke presentatie maken dat de commissie het vertrouwen heeft dat het YGA traject juist op dit moment voor Gerben veel kan betekenen.

Jan Bokma
De rauwe werken van Jan Bokma hebben een overtuigend vormgevoel en stralen een sterke gedrevenheid uit. Met zijn sculpturen, installaties en concepten weet hij de juiste snaar te raken. Het werk en de summiere tekstuele toevoegingen bleken bij de commissie voor verschillende interpretaties vatbaar en riepen hiermee de nodige vragen op. Juist deze raadselachtigheid geeft de beeldenstroom die hij oproept een ongrijpbaar en uniek karakter. Zijn werk getuigt van de nodige kennis en invloed van de kunstgeschiedenis waardoor zijn werk de kijker bij herhaaldelijke beschouwing blijft fascineren en weet uit te dagen. Niet alle werken wisten de commissie in gelijke mate te boeien maar de commissie vindt de lijn die met het nieuwe werk is ingezet een interessante en verrassende stap die zij binnen YGA vol verwachting en enthousiasme wil volgen en ondersteunen.

Suzanne Bodde
Met haar grootse beeldtaal brengt Suzanne Bodde een koortsachtige ambitie aan het licht. Een ambitie die spreekt uit haar krachtige sculpturen die letterlijk boven het hoofd uitstijgen en de verrassend vrije materiaal en locatie-experimenten die ze met haar werk aandurft. De commissie is gecharmeerd door de schraalheid van haar materiaalgebruik en de speelse naïviteit die uit haar werk en uit haar motivatie naar voren komt. Deze naïviteit lijkt de stille kracht achter het werk maar maakt het werk ook kwetsbaar. Suzanne zou het YGA-traject onder andere willen gebruiken om zich inhoudelijk verder te ontwikkelen en meer inzicht te krijgen op de keuzes binnen haar werk.

YGA

2010-02-18T18:28:00.004+01:00

Aanmelding gesloten: op 19 februari worden de drie geselecteerde kunstenaars voor het YGA-traject bekend gemaakt!!!

NP3 zoekt het talent van Groningen!
Ben jij de Young Grunn Artist van 2011?

YGA is de zoektocht van NP3 naar het Groninger talent van 2011. NP3 zoekt die KUNSTENAAR die zijn nek durft uit te steken in een zoektocht naar een hoger doel, die Kunstenaar die de mentaliteit heeft om kritisch te zoeken naar dat wat nodig is om zijn werk verder te ontwikkelen waardoor het zich onderscheidt van de rest en die kunstenaar die er klaar voor is om de nationale of zelfs de internationale kunstwereld te veroveren.

Drie kunstenaars worden door NP3 en een externe commissie van landelijke professionals geselecteerd om in een uitdagend ontwikkelingstraject van een jaar, met de nodige financiële, inhoudelijke en zakelijke ondersteuning hun carrière inhoudelijk en zakelijk naar een hoger plan te tillen!! In februari wordt bekend gemaakt welke drie kunstenaars zijn geselecteerd! Kijk voor meer informatie op www.np3.nu

Externe commissie:
beeldend kunstenaar/kunstcoryfee: Daan Samson
schrijver en kunstcriticus: Hans den Hartog Jager
conservator moderne en hedendaagse kunst Fries Museum / Buro Leeuwarden: Toos Arends

Ze zeggen dat de tijd de dingen verandert, maar eigenlijk moet je ze zelf veranderen. - Andy Warhol

Wat biedt het YGA traject

Het YGA-traject is een aanvulling op je normale beroepspraktijk als beeldend kunstenaar. Ben je een van de drie geselecteerde kunstenaars dan verwachten we dat je je werk ontwikkelt en uitvoert in je eigen werkomgeving zoals je dat nu gewend bent. We bieden je daarnaast de mogelijkheden om je een jaar lang met de nodige financiële, inhoudelijke en zakelijke ondersteuning verder te professionaliseren. Hiermee krijg je de kans om de artistieke doelen die je voor ogen hebt te realiseren om zo te groeien naar een nationaal of zelfs internationaal niveau.

YGA biedt jou:
- uitdagende begeleiding door beroepsprofessionals naar eigen keuze;
- expertmeetings (ook wel slowdates genoemd) met drie gerenommeerde kunstenaars, drie critici en drie curatoren;
- een persoonsgebonden werk- en ontwikkelbudget;
- een tentoonstelling met budget voor het maken van nieuw werk;
- inhoudelijke, promotionele en zakelijke begeleiding en advies toegespitst op jouw behoeftes;
- de mogelijkheid tot het uitbreiden van je netwerk van collega kunstenaars, kunstinstellingen, curatoren, kopers, verzamelaars, critici etc;
- de mogelijkheid voor internationale uitwisseling denk aan een artist in residence of expertmeeting in het buitenland.

YGA vraagt:
- dat je kunstenaarschap voorop staat;
- dat je open staat voor kritische reflectie op je eigen kunstenaarschap en ontwikkeling:
- dat je bereid bent om de discussie met professionals aan te gaan om je werk te verbeteren en aan te scherpen;
- dat je de ambitie hebt om je te willen onderscheiden en iets wilt betekenen voor de kunstwereld.

Wie kan zich aanmelden:
- Beeldend kunstenaars (in de ruimste zin van het woord) woonachtig in Groningen die maximaal 5 jaar zijn afgestudeerd aan een vakopleiding of maximaal 5 jaar werkzaam zijn als kunstenaar.

YGA stelt zich tot doel om jou optimaal te faciliteren en ondersteunen in het verwezenlijken van je persoonlijke doelen.

Voor meer informatie neem contact op met Lianne Pronk. Bij voorkeur per mail: naar(apestaartje/at)np3.nu of op donderdag en vrijdag via 050-3138260
Kijk regelmatig op de website voor updates rondom YGA.

commissie YGA

2010-02-12T16:57:00.002+01:00

vr 12 februari 2010
YGA : vergadering en selectie YGA's door NP3 en externe commissie
Daan Samson, Toos Arends en Hans den Hartog Jager

OPROEP YGA

2009-12-17T17:02:00.000+01:00

do 17 december 2010
Oproep aan kunstenaars voor het YGA traject...